Pierre D.
5/5
Het ateliermuseum Jack Maris was oorspronkelijk een bospaviljoen elders: “Het Blokhuis”, met een rieten dak op 4 palen. Later is dit door Maris op de huidige plek verbouwd met noodzakelijke aanpassingen aan het dak, de draagconstructie en later uitgebreid. De inrichting verraadt een immer bezig zijnde kunstenaar, zie de lijsten rondom de lampen en deuren, de armaturen en de zelf ontworpen houtkachel. Met de grote raampartijen was dit een inspirerende ruimte waar vele ideeën ontstonden en 2- of 3 dimensioneel vorm kregen. In een 70 jaar actief kunstenaarsleven waren dit er vele: werken geboetseerd, al of niet omgewerkt tot een definitief beeld, tekeningen, sierlijsten etc. In de crisistijd 1930-1945 wist Maris te overleven wat getuigt van een alom erkend vakmanschap die toch opdrachten verkreeg. De opdrachten kwamen in de jaren van parochiekerken (11 kruiswegstaties van keramiek, diverse reliëfs en moeder/kind beelden), gemeenten, het koninklijk huis, vrij werk completeert de verzameling. Ook de kunstenaar ijverde ervoor dat zijn beelden bewaard bleven getuige zijn inzet om een reliëf uit een gebombardeerde school te redden en te restaureren. Het huis met beelden is later door de kunstenaar aan een stichting nagelaten die aktief deze verzameling beheert en samen met vrijwilligers verder bekend maakt, maar ook zorg draagt om meer werk van elders naar Heumen te halen naar de plaats waar ze ontstonden, dit heeft wel geleid tot een atelier waar men zich voorzichtig moet bewegen. Een bezoek (na afspraak) biedt de kans om een leeftijdsgenoot te spreken hoe het geweest is. Bij elk beeld bevindt zich een bordje met de naam en details. Af en toe treft men meer uitvoerige beschrijvingen aan, zoals over het imitatie materiaal voor marmer of brons: kunststeen bestaande uit zand/cement en gemalen steen. De gipsen mallen werden hiermee gevuld en na stollen voorzien van een brons imitatie. Het atelier toont dat deze beelden overduidelijk de tand des tijds doorstaan. Een van de mooiste beelden, de Polospeler, trok de aandacht in Berlijn ten tijde van de Olympische Spelen in 1936. De goedgemeente waardeerde dit niet erg, het was echter ook bedoeld als brood op de plank. Verder maakte het latere lidmaatschap van het antifascistische Kunstenaarscentrum veel duidelijk over Maris’s denkwereld, dit in de vorm van diverse verzetsbeelden/monumenten.
De stichting ijvert er voor ook andere tijdgenoten van Maris in de herinnering te houden. Het bezoek heeft daarmee een tweeledig doel, deze aparte tentoonstelling te bezoeken en de bestaande Maris’ verzameling weer eens te ondergaan en te bewonderen. Dit keer werd Oscar Goedhart, bekend van talrijke plastieken, maar ook van tekeningen en natuurfoto’s de eer gegund (foto’s).
