Willem V.
4/5
Niet zozeer vanwege de kunst, eigenlijk puur en alleen voor de afleiding en de onverwachte ontmoetingen en gesprekken met geestverwanten of net niet, bezoek ik musea, ateliers, exposities, tentoonstellingen en al wat dies meer zij. In de KunstKrant lees ik dat in de tuinen van Atelier Hans Janssen 30 kunstenaars exposeren. Er is ook iets over Kunst tegen oorlog. Het is in Malden, voor mij om de hoek, entree is gratis, ook goed.
Op zaterdag 25 mei 2019, mooi weer, niet te warm niet te koud, zonnetje met stapelwolken, parkeer ik rond een uur bij het twee deuren verder liggende Eethuis-cafetaria de Heikant, het staat aangegeven, men heeft het van te voren goed geregeld, er is nog plaats. Bij de rotonde aan de Rijksweg waar het vandaag erg druk is, heeft de organisatie een man geposteerd die het verkeer regelt en de afslag naar de Helweg met hekken blokkeert. Het is een vrolijke Syrische asielzoeker, hij vertelt dat zijn vrouw Fatima binnen bij de catering werkt, ik maak een foto van hem in zijn gele hesje tegen de achtergrond van de heg van de Kunsttuin die volhangt met foto’s van andere vluchtelingen. Hij zegt mij dat ik de foto aan Fatima moet tonen en vragen of zij deze man kent en lacht daarbij. Ik zeg dat ik het zal doen, steek de weg over en loop de tuin in.
Gezellig druk, de rode loper ligt uit, midden erop staat een kleurrijk beeld van brons, koper, metaal, een pruik van blauw glas en twee hoornen, een mannelijk figuur die mij welkom heet. Een groot gezelschap voornamelijk oud grijs kuiert hier wat omheen, bestudeert een en ander nauwgezet, bespreekt opgedane indrukken of iets anders. Zoals gewoonlijk plof ik eerst maar even neer, ik heb mazzel, rechts van mij staat een keurig zitje met fijne kussens, een goed overzicht vanaf hier, effe lekker treuzelen.
Ik begin aan een ronde over het terrein, maak wat foto’s, val ook snel weer stil als ik in gesprek raak met deze of gene kunstenaar over zijn metier, metaal of hout, over manieren van bewerken, over hoe lang het duurt, over frustraties, nederlagen, hoogte- en dieptepunten. Het maakt eigenlijk niet uit, mooi is dat je elkaar soms heel snel heel goed leert kennen. Verwarring blijft sowieso altijd bestaan, vooral over de lastige begrippen als vrijheid, schoonheid, kunst of kitsch. Ook vandaag valt er veel moois en veel lelijks en alles wat daartussen zit op mijn netvlies of dringt zich via mijn oren naar binnen. Gelukkig overheerst het aangename, het prettige.
Misschien moet ik morgen met mijn vrouw, die ook zeer van de kunst op velerlei vlak is, wel even hier naartoe om te kijken of ik niet te veel over het hoofd heb gezien en veronachtzaamd. Het zal niet de eerste keer zijn geweest.
Zondag 26 mei, eerst even de blafjes uitlaten bij het Bruuk, kunnen ze even goed kakken en plassen, voordat ik ze samen met mijn vrouw meeneem naar Art Malden. Natuurlijk vindt ze dat ik veel niet gezien en nagelaten heb maar ze is toch blij dat ik haar hier mee naartoe neem. Ze babbelt voluit met deze en gene, stelt de goeie vragen, trekt ook de aandacht met onze Piano Poedelman, ook wel Pandapoedel en Dansende Wolk genoemd, en ons Galgomeisje Nicola oftewel Klaas, de schaduw van mijn vrouw die haar heeft gered en omgekeerd. We lopen rond, hier en daar contact, leuke gesprekken met soms wat pretentieus geblabla maar dat kan de pret niet drukken. Voldaan keren wij om vijf uur, als het hier ook gedaan is, huiswaarts.
